Przetoka pęcherzowo-pochwowa – przyczyny, leczenie, objawy, diagnoza

przetoka pęcherzowo-pochwowa

Przetoka pęcherzowo-pochwowa jest główną przyczyną obaw kobiet w wielu krajach rozwijających się. Jest to znacząca dolegliwość urologii żeńskiej. Ciągłe nietrzymanie moczu, nieprzyjemny zapachdyskomfort powodują poważne problemy społeczne. Rozpoznanie stanu było tradycyjnie oparte na metodach klinicznych i badaniu barwników. Skuteczna naprawa takich przetok wymaga dokładnej oceny diagnostycznej i terminowych zabiegów przy użyciu procedur, które wykorzystują podstawowe zasady chirurgiczne. Głównym powikłaniem zabiegu jest powrót do powstania przetoki.

Przetoka pęcherzowo-pochwowa – przyczyny

Przetoka pęcherzowo-pochwowa może być klasyfikowania na różne sposoby. Proste przetoki są zwykle małe (≤0,5cm) i występują, jako pojedyncze przetoki nierówne. Skręcone przetoki obejmują wcześniej uszkodzone przetoki lub przetoki o dużej wielkości (≥2,5 cm), częściej w wyniku przewlekłych chorób lub radioterapii.

Źródło przetoki jest zróżnicowane i może być w znacznym stopniu podzielone na wrodzone lub nabyte. Przy czym ten ostatni jest podzielony na przypadki położnicze, chirurgiczne, promieniowanie, złośliwe i różne. Najczęstszą przyczyną przetoki pęcherzowo-pochwowej jest ciężka praca fizyczna i trudny poród. Przetoka powstała z tego powodu jest wynikiem dużego urazu pola spowodowanego przez uderzenie głowy płodu.

W większości krajów trzeciego świata, ponad 90% przetok ma etiologię położniczą. Wrodzona przetoka występuje bardzo rzadko i jest związana z innymi wadami wrodzonymi układu moczowo-płciowego. W krajach uprzemysłowionych najczęstszą przyczyną (> 75%) jest uszkodzenie pęcherza moczowego w czasie operacji ginekologicznej, urologicznej lub innej miednicy. Uraz chirurgiczny dolnego odcinka dróg moczowych występuje najczęściej w przypadku histerektomii, podczas gdy większość pozostałych urazów odnosi się do różnych zabiegów chirurgicznych w miednicy.

Około 3-5% przetok występuje w wyniku zaawansowanych miejscowo złośliwych nowotworów z trzema najczęstszymi postaciami, na przykład rakiem szyjnym, pochwowym i rakiem trzonu macicy.

Inne przyczyny przetoki pęcherzowo-pochwowej obejmują uraz urologiczny lub ginekologiczny, w tym zabieg przezskórny, chirurgię pozaustrojową. A także chirurgię naczyniową lub miednicy, choroby zakaźne i zapalne, ciała obce (w tym zaniedbywane pióra). Inne przyczyny to uraz seksualny, zabiegi laserowe pochwy i przemoc.

Przetoka pęcherzowo-pochwowa – objawy

U pacjentek z przetoką pęcherzowo-pochwową mogą wystąpić następujące objawy:

fb

Kliknij "Polub tę stronę", a będziesz na bieżąco z najnowszymi artykułami.

Kliknij "Polub tę stronę", a będziesz na bieżąco z najnowszymi artykułami.

fb
  • Gorączka
  • Dreszcze
  • Złe samopoczucie
  • Bóle barkowe.

Objawy mogą wynikać z zastoinowej niewydolności nerkowej wtórnej do wystąpienia niedrożności moczowodowej lub ekstrakcji moczu do przestrzeni śródotrzewnowych.  Ostry początek przetoki pęcherzowo-pochwowej po zabiegu w obszarze miednicy występuje wtedy gdy pojawi się krwiomocz.

Przetoka pęcherzowo-pochwowa – diagnoza

Ocenie wielkości, liczby i dokładnej lokalizacji przetoki pęcherzowo-pochwowej jest ważna przed podjęciem zabiegu chirurgicznego. Lepsza diagnostyka przedoperacyjna umożliwia lepsze planowanie chirurgiczne.

Zwykle przetoki występują między 7 a 12 dniem po operacji położniczej lub ginekologicznej. Rozpoznanie można ustalić, poprzez rozcieńczony roztwór błękitu metylenowego. U pacjentki z nietrzymaniem moczu wykonuje się test tamponowy, w którym wkłada się tampon do pochwy po napełnieniu roztworem pęcherza moczowego. Może to doprowadzić do potwierdzenia diagnozy.

Cystoskopia jest także szczególną pomocą i może wyjaśnić dokładne pochodzenie anatomiczne. W przypadku małych przetok pomocna może okazać się próba przekazania małego cewnika moczowodu przez podejrzany przewód przetoki, aby ustalić, czy wchodzi ona do pochwy.

Badanie fizyczne ma zasadnicze znaczenie. Miejsce przetoki i jej otoczenie musi być dokładnie obserwowane. Jeśli istnieją oznaki ostrego zapalenia, obrzęk, martwica lub inne patologie pęcherza moczowego, wówczas należy odłożyć operację, aż problemy zostaną rozwiązane. W planowaniu przedoperacyjnym, blizny w miejscu przetoki, przymocowanie do przyległych narządów, sztywność pochwy lub naświetlanie odbytnicy mogą zmienić podejście chirurgiczne.

Przetoka pęcherzowo-pochwowa – leczenie

Leczenie pacjentek z przetoką pęcherzowo-pochwową musi obejmować natychmiastowe, a w większości przypadków kolejne postępowanie chirurgiczne. W przypadku planowanego opóźnionego podejścia do chirurgii, należy zadbać o ochronę sanitarną i skórę. W 10% przypadków przetoka zamyka się samoistnie po 0,5-2 miesiącu cewnikowania i podawania leków przeciwcholinergicznych. Dzieje się tak zwłaszcza wtedy, jeśli przetoka jest o małej średnicy, jest wykrywana wcześnie, lub nie ma nabłonka przetoki. Jeśli rozpoznanie zostanie ustalone późno, elektrokoagulacja warstwy śluzówki i 2-4 tygodnie cewnikowania może doprowadzić do zamknięcia.

Jako środek pomocniczy w leczeniu przetoki stosowano uszczelniacz fibrynowy. Ten materiał można wstrzykiwać bezpośrednio do przetoki po elektroagulacji. Efekt terapeutyczny tego podejścia jest wynikiem podobnym do żelu szczeliwa fibrynowym. Uszczelniacz fibryny został również z powodzeniem stosowany w połączeniu z kolagenem, jako dodatkowa „zatyczka”. Niestety w większości przypadków te konserwatywne metody nie działają i konieczne jest wykonanie operacji.

Podziel się tymi informacjami z rodziną i przyjaciółmi, mogą im pomóc. Podziel się informacją na:
loading...

Zostaw komentarz