Gorączka krwotoczna – przyczyny, objawy, leczenie, diagnoza

gorączka krwotoczna

Gorączka krwotoczna jest ogólnym terminem poważnej choroby, związanej z krwawieniem, które może być spowodowana przez wiele wirusów. Określenie to zazwyczaj stosuje się do chorób wywołanych przez Arenaviridae (gorączka Lassa, Junin i Machupo), Bunyaviridae (gorączka krwotoczna krymskiej i kongijskiej, gorączka doliny Rift, gorączka krwotoczna Hantana), Filowirusy (Ebola i Marburg) i Flowirusy (żółta fezja, dengue, Omsk gorączka krwotoczna, choroba Kyasanur forest).

Te wysoce zakaźne wirusy prowadzą do zespołu potencjalnie śmiertelnego, charakteryzującego się gorączką, złym samopoczuciem, wymiotami, krwawieniem z błon śluzowych i przewodu pokarmowego, obrzękiem i niedociśnieniem. Wirusy mają wspólne cechy: wpływają na wiele narządów, uszkadzają naczynia krwionośne i wpływają na zdolność organizmu do samodzielnego regulowania. Niektóre z nich powodują łagodną chorobę, ale niektóre, jak Ebola czy Marburg, powodują ciężką chorobę i śmierć.

Wirusy gorączki krwotocznej znajdują się na całym świecie. Specyficzne choroby zazwyczaj ograniczają się do obszarów, w których żyją zwierzęta. Na przykład gorączka Lassa ogranicza się do obszarów wiejskich Afryki Zachodniej, gdzie szczury i myszy przenoszą wirusa. Ryzyko dla podróżnych jest niewielkie, ale należy unikać odwiedzania obszarów, w których występują ogniska choroby.

Gorączka krwotoczna – przyczyny

Wiele hantawirusów rozprzestrzenia się na całym świecie, powodując 2 główne zespoły: gorączkę krwotoczną z zespołem nerek (HFRS) i zespół płuc Hantawirusa (HPS). Są podzielone na hantawirusy Starego Świata (takie jak prototypowy wirus Hanta w Korei), które powodują HFRS i hantawirusy Nowego Świata, powodując HPS. Gryzonie niosą oba typy. Niedawno nieznany wirus Hantawirus, Sin Nombre, był przyczyną wybuchu wysoce śmiercionośnego HPS w południowo-zachodnich Stanach Zjednoczonych w 1993 roku.

Od 1993 r. w Stanach Zjednoczonych zidentyfikowano ponad 450 przypadków, z 35 procentową śmiertelnością. Wirus Ebola i Marburg pochodzą z Afryki Subsaharyjskiej. Wirusy powodujące wirusowe zapalenie krwotoczne żyją naturalnie u różnych zwierząt i owadów, najczęściej komarów, kleszczy, gryzoni lub nietoperzy.

Wirus Ebola

W 1976 roku po raz pierwszy opisano wirus Ebola po wybuchu gorączkowej, szybko śmiertelnej choroby krwotocznej opisanej wzdłuż rzeki Ebola w Zairze (obecnie Demokratycznej Republiki Konga) i Sudanu. Sporadyczne wybuchy trwały od tego czasu, zwykle w izolowanych obszarach Afryki Środkowej. Wybuch w Kikwit w Zairze w 1995 r. doprowadził do 317 potwierdzonych przypadków, z 81% śmiertelnością. Dwie trzecie przypadków dotyczyło pracowników służby zdrowia opiekujących się osobami zakażonymi. Wybuch w Ugandzie pod koniec 2000 r. Dał 425 przypadków i domagał się 225 życia. Nietoperze owocowe zostały zidentyfikowane, jako zbiornik wirusa Ebola.

Wirus Marburga

Wirus Marburga, nazwany po niemieckim mieście, gdzie został po raz pierwszy opisany w 1967 roku, jest kolejnym bardzo patogennym członkiem rodziny Filowirusów, pochodzącym z Afryki Środkowej. Podobnie jak w przypadku wirusa Ebola, naturalnym gospodarzem wirusa jest nietoperz owocowy. Marburg wirus został przeniesiony przez podróżnika do Afryki Środkowej w 1987 roku i jest endemiczny od 1998 roku w Durba, Demokratycznej Republice Konga oraz w osobach narażonych w jaskiniach lub kopalniach.

Gorączka żółta i gorączka dengi

Gorączka żółta i gorączka dengi są najbardziej znane choroby wywoływane przez Filowirusy. Oba są spowodowane przez komary. Żółta gorączka występuje w tropikalnej Afryce i Ameryce Południowej, a gorączka dengi występuje w Azji, Afryce i obu Amerykach. Są godne uwagi ze względu na ich znaczący wpływ na wcześniejsze kampanie wojskowe i ich ciągłą obecność na terenach endemicznych.

Gorączka krwotoczna – objawy

Gorączka krwotoczna to głównie choroby spowodowane wirusami, których nosicielami są zwierzęta domowe lub stawonogi, które mogą służyć, jako wektory zdrowia. Gorączkowe wirusy krwotoczne są zwykle przenoszone między gospodarzami zwierząt lub stawonogów. Jednak wirusy bytujące w tych zwierzętach lub stawonogach mogą być przenoszone na ludzi, gdy ludzie mają kontakt z moczem, odchodami, śliną lub innymi płynami ustrojowymi zakażonych zwierząt lub stawonogów, w tym, jeśli zwierzę zostało zabite i spożyte. W niektórych przypadkach, gdy wirusy zakażą ludziom, transmisja między osobami może wystąpić, gdy osoba zakażona styka się z płynami ustrojowymi lub (z niektórymi wirusami).

fb

Kliknij "Polub tę stronę", a będziesz na bieżąco z najnowszymi artykułami.

Kliknij "Polub tę stronę", a będziesz na bieżąco z najnowszymi artykułami.

fb

Droga transmisji różni się w zależności od konkretnego wirusa. Niektóre wirusowe krwotoczne gorączki są rozprzestrzeniane przez gryzonie, komary, lub kleszcze. Inne są przenoszone przez kontakt z zakażoną krwią lub nasieniem. Kilka odmian może być wdychanych z zakażonych odchodów szczurów lub moczu.

Objawy wirusowej gorączki krwotocznej obejmują:

  • Zmęczenie.
  • Gorączkę, osłabienie.
  • Zawroty głowy.
  • Bóle mięśni.

Pacjenci z cięższymi zakażeniami wykazują krwawienie pod skórne, w narządach wewnętrznych, a nawet z otworów ciała, takich jak usta, oczy lub uszy. Niektórzy pacjenci cierpią na ciężką biegunkę, która może być także krwawa. Pacjenci obciążeni ciężkimi chorobami pacjentów z udarem, delirium, napadami drgawkowymi, niewydolnością nerek i śpiączką, która często kończy się śmiercią.

Krwawienie może wystąpić:

  • Pod skórą.
  • W narządach wewnętrznych.
  • Z ust, oczu lub uszu.

Inne objawy

  •  Niewydolność nerek.
  • Gorączka układu oddechowego.
  • Niewydolność wątroby.
  • Posocznica.

Przed wyjazdem do kraju rozwijającego się, trzeba porozmawiać z lekarzem aby upewnić się, że czy otrzymano odpowiednie szczepienia i zaczerpnąć porady na temat swojego stanu zdrowia.

Jeśli pojawią się niepokojące objawy po powrocie do domu, należy skonsultować się z lekarzem, najlepiej tym, który skupia się na medycynie międzynarodowej lub chorobach zakaźnych. Specjalista może być w stanie rozpoznać i leczyć chorobę szybciej. Ważne jest, aby lekarz zorientował się, jakie obszary zostały odwiedzone.

Mieszkając w lub podróżując do obszaru, w którym występuje szczególnie wirusowa gorączka krwotoczna, zwiększa się ryzyko zakażenia tym konkretnym wirusem. Kilka innych czynników może jeszcze zwiększyć ryzyko, to:

  • Praca z chorymi.
  • Ubój zarażonych zwierząt.
  • Dzielenie igieł do stosowania leków dożylnych.
  • Seks bez zabezpieczenia.
  • Praca na świeżym powietrzu lub w budynkach gdzie przebywają zarażone szczury.

Powikłani

Wirusowe gorączki krwotoczne mogą uszkodzić:

  • Mózg.
  • Oczy
  • Serce
  • Nerki
  • Wątrobę
  • Płuca
  • Śledzionę

Gorączka krwotoczna – diagnozowanie

Rozpoznanie poszczególnych wirusów gorączki krwotocznej w ciągu pierwszych kilku dni choroby może być trudne, ponieważ początkowe objawy: wysoka gorączka, bóle mięśni, bóle głowy i skrajne zmęczenie są powszechne w wielu innych chorobach. Aby pomóc w diagnozowaniu, lekarz prawdopodobnie będzie pytał o historię medyczną i historię podróży, jak również wszelkie narażenia na gryzonie lub komary.

Trzeba pamiętać, aby opisać międzynarodowe podróże w szczegółach, w tym w krajach, które były odwiedzane oraz o datach, a także o ewentualnych kontaktach z potencjalnymi źródłami zakażeń. Potrzebne będą badania laboratoryjne, zazwyczaj przy użyciu próbki krwi, w celu potwierdzenia diagnozy. Ponieważ wirusowe gorączki krwotoczne są szczególnie zjadliwe i zakaźne, testy te zazwyczaj przeprowadza się w specjalnie wyznaczonych laboratoriach, stosując ścisłe środki ostrożności.

Gorączka krwotoczna  – leczenie

Pacjenci z wirusową gorączką krwotoczną zazwyczaj otrzymują leczenie wspomagające. Nie ma innego ustalonego lekarstwa dla gorączki krwotocznej. Jednakże leczenie rybawiryną (Rebetol, Copegus) było skuteczne w leczeniu niektórych osób z gorączką Lassa, a leczenie osoczem w okresie remisji było stosowane z powodzeniem u kilku pacjentów. Inne eksperymentalne leki przeciwwirusowe również zostały podjęte w niektórych przypadkach.

Zapobieganie i kontrola gorączki krwotocznej jest trudne, z wyjątkiem żółtej gorączki i argentyńskiej gorączki krwotocznej. Nie wpuszczono szczepionek na rynek, dzięki czemu wysiłki profilaktyczne koncentrują się na unikaniu kontaktów z gatunkami gospodarzy, wektorami lub ludźmi zakażonymi wirusami. Ostatnie badanie kliniczne wykazały skuteczność szczepionki przeciwko szczepowi wirusa Ebola.

Naukowcy i badacze zajmujący się problematyką zdrowia poradzą sobie z zagrożeniem wirusowym gorączką krwotoczną u ludzi, próbując opracować metody immunologiczne, molekularne i zapobiegawcze, aby zapobiec wystąpieniu gorączki krwotocznej i przywrócić zdrowie osobom, które cierpią z jej powodu.

Podziel się tymi informacjami z rodziną i przyjaciółmi, mogą im pomóc. Podziel się informacją na:
loading...

Zostaw komentarz